It was 30 years ago today…

14 juni 1987. Vandaag precies 30 jaar geleden. Ik kan wel zeggen dat op die datum mijn leven veranderde. Niet lang daarvoor had ik gereageerd op een oproep die niet veel langer was dan ‘nieuwe lokale omroep zoekt medewerkers’ en op 14 juni 1987 mocht ik mijn eerste programma maken. Een jongerenprogramma, op Radio Ridderkerk. Samen met Claudia Vaessen en onze technicus Peter Maliepaard, die datzelfde berichtje in de krant gelezen hadden. De SensatieGeneratie heette het programma, want ik wilde ‘iets met sensatie’ en Claudia ‘iets met generatie’. Die naam heeft het programma niet weerhouden om eindeloos door te gaan, want het wordt op (inmiddels) RTV Ridderkerk nog steeds uitgezonden. Wat zou het Guinness Book of Records daarvan zeggen?

17 was ik, toen mijn radioavontuur begon. Op die leeftijd zit je tegenwoordig op primetime bij 3FM, maar destijds was dat nog heel erg jong. Na enig zoeken heb ik de aankondiging gevonden die programmaleider Steffen Vink van mijn eerste programma deed.

Mijn eigen eerste woordjes op de zender heb ik vreemd genoeg nooit bewaard. Waarschijnlijk was ik toen al genadeloos kritisch op mezelf 😉. Toch ben ik blij en dankbaar dat ik op Radio Ridderkerk mijn eerste babystapjes op de radio heb mogen zetten.

Ik heb dat altijd bloedserieus genomen en toen al stak ik uren voorbereiding in mijn programma. Dat, en mijn jonge leeftijd (met een daaraan gekoppeld hoog ‘aggossie-gehalte’) droegen wel bij aan de acceptatie van het feit dat mijn muziekkeuze (en gelukkig ook die van mijn kompanen Claudia en later Pierre Papa, Leon Boele en Arjan ’t Jong) nogal uit de toon viel op de zender. Dat is bij andere omroepen overigens altijd zo gebleven.

We kregen alle ruimte om te doen wat we dachten dat leuk was, en dat deden we dan ook. Vaak gingen we bandjes interviewen die optraden in het plaatselijke jeugdhonk SOS Limelight. Uitzonderlijk trots was ik op een special met Candy Dulfer, waarvan we niet alleen een interview konden uitzenden, maar ook een paar live-nummers van haar optreden. Helemaal zelf geregeld met de moeder van Candy, die toen – in 1988 – al haar manager was. Verder herinner ik me nog o.a. Golden Earring, maar we spraken ook met Alfred Lagarde en Erik de Zwart, toen die met de Veronica Drive-In Show naar Ridderkerk kwamen. Gelijk ook een paar jingletjes laten inspreken natuurlijk…

Wat ik op Radio Ridderkerk ook voor het eerst meemaakte, en wat me elders altijd is blijven achtervolgen, is het sportprogramma. Uiteraard zat de Riddersportshow vóór De SensatieGeneratie en als een voetbalwedstrijd uitliep, waren wij het haasje. Onze technicus Peter schiep er een satanisch genoegen in om dat waar mogelijk te saboteren. Ondertussen konden we overigens prima met de presentatoren van het programma overweg, en verliep de ‘overdracht’ tussen onze programma’s vaak licht chaotisch en niet zonder dolletjes over en weer.

En dat alles uiteraard met de minimale middelen die destijds ter beschikking waren. Er was nog geen internet, de cd had nog niet eens volledig zijn intrede gedaan, wij hadden niet één beeldscherm in de studio en radioautomatisering bestond ook nog niet. Om een intro vol te praten moest je niet doorpraten tot de teller op 0’00 stond, maar dat vergde gevoel voor muziek. Ach… opa vertelt… 😉

14 juni 1987. Vandaag zou ik 30 jaar radio gemaakt hebben, als ik er niet een half jaartje geleden tussenuit gepiept was. Na mijn allerlaatste radio-uitzending (met lekker veel oude jingles en alleen maar muziek die de voorbije 29½ jaar veel voor me betekend heeft), startte ik een volgend avontuur: mijn blog Carte Blanche Music, waarop ik – zoals ik op de radio ook altijd gedaan heb – nieuwe muziek onder de aandacht wil brengen. Dit keer echter in het Engels, en dat levert zoveel leuke reacties op, dat ik het radio maken eerlijk gezegd nog geen seconde gemist heb.

Maar toch: het waren 29½ fantastische jaren, die ik nooit had willen missen, en waar ik vandaag toch stiekem met weemoed op terugkijk…

Dankwoord

Naar aanleiding van de laatste aflevering van Carte Blanche sprak Richard van Meerten op Roulette FM een mooi dankwoord. Ik kende natuurlijk mijn eigen drijfveren om radio te maken (nl.: het delen van nieuwe muziek), maar mooi om te horen hoe dat door anderen gezien en verwoord wordt. Ik was er oprecht door geroerd en daarom lijkt dit me een passend laatste bericht op dit blog.

Ondertussen ben ik een ander blog gestart waar ik mijn missie om nieuwe muziek te delen vrolijk voortzet. Dat is Carte Blanche Music. Leuk om te bookmarken en af en toe eens op de bonnefooi een kijkje te komen nemen. En nog leuker om me te volgen via Twitter en Facebook, waar ik nieuwe berichten aankondig. Ik hoop je daar weer te treffen!

Carte Blanche 30 december 2016 (de allerlaatste…)

Nadat ik had besloten te stoppen met radiomaken, wilde ik van deze allerlaatste Carte Blanche iets bijzonders maken. Ik neem je mee op een reis langs mijn bijna 30-jarige radiocarrière aan de hand van de rode draad: de Remschijf. Uit elk jaar dat ik radio maakte heb ik één Remschijf gekozen waar een mooi verhaal bij hoort, en dat omlijst ik met de vormgeving uit die tijd. Al die liedjes en al die herinneringen schetsen een mooi beeld van hoe in die drie decennia de radio, de muziek en ikzelf klonk. Ik ben trots op mijzelf en op jou. Bedankt voor het luisteren en luister lekker verder via www.carteblanchemusic.nl!

1e uur:

1987   Janet Jackson – The Pleasure Principle (7” Vocal – The Shep Pettibone Mix) (RS)
1988   Pet Shop Boys – Left To My Own Devices (Seven-Inch Mix) (RS)
1989   Tone Loc – Wild Thing (Edit) (RS)
1990   Jane Child – I Don’t Wanna Fall In Love (Remix/Edit) (RS)
1991   Nirvana – Smells Like Teen Spirit (Edit) (RS)
1992   Buffalo Tom – Taillights Fade (RS)
1993   Frente! – Labour Of Love (RS)
1994   Oasis – Whatever (Radio Edit) (RS)
1995   The Cardigans – Carnival (Edit) (RS)
1997   David Bowie – Little Wonder (Radio Edit) (RS)
1998   Rialto – Monday Morning 5:19 (Widescreen) (Edit) (RS)
1999   New Radicals – Someday We’ll Know (RS)

2e uur:

2000   Rich Wyman – Where We Stand (Werner Edit) (RS)
2004   Pastora – Lola (Werner Edit #1) (RS)
2005   Thirteen Senses – Thru The Glass (Single Version) (RS)
2006   Morningwood – Nth Degree (Radio Edit) (RS)
2007   Seguridad Social – Quiero Tener Tu Presencia (Versión Mediterránea) (RS)
2008   Garry Schyman feat. Palbasha Siddique – Praan (RS)
2009   Mando Diao – Gloria (Radio Edit) (RS)
2010   I Am Kloot – Proof (2010 Radio Edit) (RS)
2011   Clock Opera – Lesson No. 7 (Radio Edit)
2012   Michael Jackson – Speed Demon (Nero 2012 Remix Edit) (RS)
2013   twenty | one | pilots – Car Radio (Edit) (RS)
2014   Stromae (feat. Maître Gims & Orelsan) – AVF (*) (RS)
2015   Dua Lipa – Be The One (RS)
2016   Deacon Blue – Gone (RS)

(RS) = ex-Remschijf
(*) = albumtrack

De laatste Carte Blanche: inblikken en wegwezen!

Bij ons in de familie houden we wel van een legpuzzel en ik heb het idee dat ik er net eentje van 10.000 stukjes gelegd heb. Mijn allerlaatste Carte Blanche is opgenomen en ik ben er blij mee. Als hij morgenochtend online komt, zal ik precies uitleggen wat het idee achter deze uitzending is.

Om alvast een tipje van de sluier op te lichten: t.b.v. deze laatste aflevering heb ik al mijn gebruikte vormgeving (aankondigingen van programmaonderdelen, verbindende jingles, muziekjes, enz.) van de afgelopen 30 jaar gedigitaliseerd. Het gros daarvan stond nog op cassetebandjes, spoelen, DAT-tapes en MiniDiscs. De bij die opslagformaten behorende apparatuur heb ik niet (meer) of heb ik niet aangesloten staan. De feitelijke digitalisering gebeurde dus bij vrienden en bedrijven, of met behulp van bij vrienden geleende hardware.
Dat leverde enkele lange geluidsbestanden op met honderden jingles erin, die allemaal losgeknipt en hernoemd moesten worden. En al die individuele bestandjes gingen uiteraard het uitzendsysteem in, voorzien van de juiste tags om ze geschikt te maken voor gebruik in een radiouitzending.

Wees niet bang, ik heb niet al die vormgeving in mijn laatste Carte Blanche gestopt. Maar wel veel, want het maken en gebruiken van programmaomlijsting is een essentieel onderdeel van wat ik de afgelopen 30 jaar gedaan heb. Sterker nog: door mijn ervaring met het maken van jingles creatief in te zetten bij het solliciteren, ben ik terechtgekomen op de plek die ik voor ogen had. Ook dat zal ik in mijn laatste Carte Blanche uitleggen en laten horen.

Al met al ben ik met mijn laatste radioprogramma alles bij elkaar 125 uur(!) bezig geweest. Typisch iets voor mij: ik heb altijd al alleen willen werken volgens mijn eigen standaards. Kwaliteit boven kwantiteit, juistheid boven snelheid… dat werk. Zo heb je altijd voldoening van je werk, ook als een ander de schoonheid er niet van inziet (of eraan afhoort).
Dat uitgangspunt heeft wel consequenties. Het houdt o.a. in: selectief zijn in de hoeveelheid werk die je aanneemt om alles zijn verdiende aandacht te kunnen geven. Maar het betekent helaas ook weleens: ergens mee stoppen omdat je de kwaliteit niet meer kunt waarborgen.

Mijn beslissing om te stoppen met radiomaken valt in die laatste categorie. Het goede nieuws is echter: it happened before (and it’ll happen again), maar eerdere besluiten hebben altijd ruimte gemaakt voor iets anders moois. Zo ben ik ervan overtuigd dat ik je via mijn blog Carte Blanche Music en de bijbehorende Spotify-playlists Carte Blanche Music en Werner’s Weekly met minder inspanning net zo goed (en sneller!) op de hoogte kan houden van toffe nieuwe muziek. Want die missie is gebleven en zal er altijd zijn. Totdat het weer uit de hand loopt natuurlijk, maar wie weet welke mogelijkheden er dan allemaal niet zijn… 😉

Morgenochtend zet ik mijn laatste radioprogramma online en komend langweekend is het ook op tien lokale en internetstations te horen. Stay tuned!

Werner’s Weekly (week 52)

Aan de meeste dingen komt een eind (aan Carte Blanche op de radio, bijvoorbeeld), weer andere dingen beginnen pas net (zoals Werner’s Weekly) en sommige dingen moeten nog van start gaan (Carte Blanche als muziekblog).
Maar sommige dingen gaan altijd door. Zoals nieuwe muziek. Die laat zich door geen Kerstmis tegenhouden. In mijn Spotify-playlist Werner Tipt vind je releases zo afwisselend als The Van T’s, Rhodes vs. Felix Jaehn, Jaakko Aukusti, Yelle, For King & Country, Smoove & Turrell en Tegan & Sara. Voor meer informatie over dat soort releases kun je vanaf komende week terecht op www.carteblanchemusic.nl. Dat wordt dan ook de nieuwe standplaats voor Werner’s Weekly.

Hoewel deze week de allerlaatste radiouitzending van Carte Blanche te horen is, zal de Remschijf gewoon blijven bestaan. Die was er immers ook al vóór de allereerste uitzending, bijna 30 jaar geleden. De Remschijfgeschiedenis gaat terug tot begin 1985. Sindsdien heb ik er 1654 gekozen. De 1655e is de laatste Remschijf die Remschijf heet. Carte Blanche Music wordt nl. een Engelstalig blog en vanaf dan kies ik wekelijks een Wildcard. Het idee blijft precies hetzelfde: het is het beste liedje van die week, dat nog wel een zetje kan gebruiken.

De laatste Remschijf is Dye My Hair van Alma. De Finse singer-songwriter Alma-Sofia Miettinen scoorde in juni ook al een Remschijf met haar debuutsingle Karma. Die werd niet opgepikt in Nederland. Hopelijk geldt dat wel voor Dye My Hair, die nu al een top 5-hit is in de European Border Breakers Chart. Het is in elk geval net zo’n aanstekelijke mix van deep house, r&b en pop als zijn voorganger. Benieuwd naar haar optreden op Eurosonic Noorderslag!
Een andere onnavolgbare combinatie van stijlen hoor je deze week in Werner’s Weekly op Better Than Me van Blood Orange feat. Carly Rae Jepsen.

Als tegenwicht voor de Kerstmuziek zijn deze week ook veel stevige nummers uitgekomen. De beste zijn wat mij betreft Run With The Bulls van de Amerikaanse viermansband Smallpools en I Was King van het Japanse(!) One OK Rock.

Sinds haar Lily Allen-achtige single Last Night (Beer Fear) heb ik een zwak voor Lucy Spraggan. Eind januari 2017 verschijnt haar nieuwe album I Hope You Don’t Mind Me Writing, waarvan Modern Day Frankenstein de catchy single is. Al net zo aanstekelijk is Alcatraz van King No-One en op diezelfde muzikale stapel ligt One Drop van Be Charlotte. Een veelbelovende afsluiting van een mooi muziekjaar. Op naar het volgende, dat ik via Carte Blanche Music goed voor je in kaart zal brengen. Bookmark maar alvast!

Carte Blanche Top 2016 (23 december 2016)

Je weet natuurlijk nooit hoe we over 25 jaar terugkijken op de muziek in dit decennium, maar nu we er middenin zitten, zeg ik: so far so good. We hebben een paar prima jaren achter de rug en ook 2016 heeft mij uitstekend vermaakt. Ik had dit jaar net zo makkelijk een Top 150 kunnen samenstellen uit de 800(!) nieuwe liedjes die ik je dit jaar in Carte Blanche heb voorgesteld, maar ik heb de lijst bij 100 afgekapt. Je kunt wel bezig blijven… 😉 . Het criterium dat elke artiest maar één keer in de lijst mag staan, maakte de selectie zowel makkelijker als moeilijker…
Voor de radiouitzending heb ik de lijst zelfs nog meer moeten beknotten, want je kunt in twee uur nu eenmaal maar 30 liedjes kwijt.

Als we naar de Top 100 kijken en Groot-Brittannië (34) en de Verenigde Staten (19) even buiten beschouwing laten, dan blijkt Nederland dit jaar hofleverancier met negen artiesten. Vlak daaronder komen Zweden met acht noteringen en België met zes. Australië levert vijf acts aan en Noorwegen en Frankrijk elk vier.
Van alle leadzangpartijen zijn er 42 door vrouwen ingezongen, kom daar maar eens om op andere zenders.
Degenen die betogen dat er tegenwoordig geen goede rock meer gemaakt wordt (en dat zijn er veel teveel, op veel te belangrijke plaatsen), wil ik van harte uitnodigen om de Carte Blanche Top 2016 eens te beluisteren. En ook zij die denken dat artiesten die 10, 20, zelfs 30 jaar geleden al succesvol waren, inmiddels niet meer relevant zijn, zouden eens in die lijst moeten grasduinen met een Spotify-player ernaast.

Nee, weet je wat? Ik maak het je nog makkelijker:

Het leukste is natuurlijk om je te laten verrassen, maar als je bloeddruk dat niet toestaat, kun je hieronder alvast kijken wat ik voor je in petto heb…

Lees verder

Werner’s Weekly (week 51)

M.i.v. 1 januari 2017 gaat Werner’s Weekly verhuizen en wordt het een vast onderdeel op mijn muziekblog www.carteblanchemusic.nl (under construction). Als je die site nu al bookmarkt, houd ik je ook in het nieuwe jaar volledig op de hoogte van de beste nieuwe muziek. Waarbij ‘beste’ geen hitgarantie inhoudt, maar wel een kwaliteitskeurmerk is. Hoe subjectief ook, uiteraard. Eén ding kan ik je garanderen: mijn muziekblog wordt een waardige opvolger van mijn radioprogramma. Dat houdt in: veel van de muziek die ik er straks aanprijs, zal in Nederland geen actieve promotie krijgen en hier dus nooit op de radio te horen zijn. Dus ben je bereid verder te luisteren dan je oren breed staan, dan is Carte Blanche Music een perfecte aanvulling op het Nederlandse radioaanbod.

Alle nieuwe muziek die ik op het blog bespreek, komt voor zover aanwezig ook in mijn Spotify-playlist Werner Tipt te staan. Afgelopen week voegde ik daar 11 tracks aan toe, van o.m. Puggy, Moby, Sundara Karma, Fresku, AOSOON, Georgie, The Computers en Gabrielle Aplin. Maar slechts drie krijgen een eervolle vermelding in Werner’s Weekly

Ook op www.carteblanchemusic.nl zal ik elke week een track tot Remschijf kiezen. Deze week is dat Sorry Not Sorry van Noonie Bao, waarvan de titel is terug te voeren op mijn dubbele gevoel over het stoppen met radiomaken. De echte naam van Noonie Bao is Jonnali Mikaela Parmenius. Ze komt uit Zweden en heeft al nummers geschreven voor o.a. Charli XCX, Avicii, Clean Bandit en Carly Rae Jepsen. Haar eigen materiaal klinkt echter veel subtieler, zoals je kunt horen op Sorry Not Sorry.

Op Spotify is de artiestennaam Kakkmaddafakka al ingekort tot KMF, dus het zou mij niet verbazen als dat straks ook officieel het geval zal zijn. En eerlijk is eerlijk: de redelijk controversiële naam van deze Noren staat ook haaks op de toegankelijke muziek die zij maken. Hun laatste album KMF, dat net als hun vorige twee cd’s medegeschreven en geproduceerd werd door Erlend Øye (Kings Of Convenience, Whitest Boy Alive), bracht al eerder de singles May God en Galapagos voort. Half januari komt daar Young You bij.

Mijn eerste kennismaking met Lizzo was haar medewerking aan YDLM, een teasertrack voor het nieuwste album van The Griswolds. Maar de Amerikaanse rapster Melissa Jefferson heeft ook een eigen carrière. Na complete cd’s in 2014 en 2015 bracht zij in oktober van dit jaar het minialbum Coconut Oil uit. Op de opener Worship trekt ze een klassiek soulgeluid (complete met funky blazers, basgitaar en hand claps) naar 2016 dankzij een strakke hiphopproductie. Erg lekker!

In precies 10 minuten tijd heb je deze drie nummers beluisterd via mijn Spotify-playlist Werner’s Weekly. Meer nieuws vind je in mijn Werner Tipt-lijst, waar ik continu muziek aan toevoeg. Als jij die lijsten volgt, houd ik je voortaan op de hoogte. Deal? Fijne dagen!

Highlights Carte Blanche 16 december 2016

Deze week in Carte Blanche o.a.:

  • Deacon Blue. ‘Achtervolgen’ me al mijn hele radiocarrière. Niet meer dan toepasselijk dat de laatste Remschijf die op de radio wordt uitgezonden Gone heet.
  • Morgxn. Uit Nashville, maar kwam in New York in de theaterwereld terecht. Zijn muziekcarrière gaat van start met de electronische soul van zijn single Home
  • … (vh. Querist). Rob Nakken nam tijdens een lange reis overal ter wereld muziek op. Drive wordt in februari de eerste single, maar het project heeft nog geen naam
  • Marcel van Driel was de laatste deelnemer aan À la Carte en liet me David Bowie (Killing A Little Time) en Moby (The Light Is Clear In My Eyes) opdienen
  • De laatste Carte Blanche Classics zijn deze week van Mainframe (5 Minutes) en General Public (Dishwasher) en werden uitgekozen door Tom Blomberg

Beluister de uitzending
Bekijk de playlist

Carte Blanche 16 december 2016

1e uur:

The Crookes – You Bring The Snow
The Brahms – Backseat (RS)
Yael Naim – Coward
Classic: Mainframe – 5 Minutes (keuze van Tom Blomberg)
Izzy Bizu – Talking To You (*)
Justice – Fire (Radio Edit)
Saint Motel – Destroyer (*)
Remschijf: Deacon Blue – Gone (RS)
Red Hot Chili Peppers – Sick Love
Smoove & Turrell – New Jerusalem (*)
The Griswolds feat. Lizzo – YDLM (*) (RS)
À la Carte: David Bowie – Killing A Little Time (keuze van Marcel van Driel)
Sophie Ellis-Bextor – Wild Forever
Morgxn – Home

2e uur:

Jain – Dynabeat (*) (RS)
Artificial Pleasure – I’ll Make It Worth Your While (RS)
Noonie Bao – Sorry Not Sorry
Classic: General Public – Dishwasher (keuze van Tom Blomberg)
Grandaddy – A Lost Machine (Edit)
Laurel – Hurricane
Fripps & Fripps – Get Your End Wet (Werner Edit) (RS)
Remschijf: Deacon Blue – Gone (RS)
Ryan Adams – Do You Still Love Me?
… (vh. Querist) – Drive
Elbow – Magnificent (She Says)
À la Carte: Moby & The VPC – The Light Is Clear In My Eyes (*) (keuze Marcel van Driel)
Tullara – Better Hold On
The Montreals – Indigo Club
Firefox AK feat. Elias – One Last Time (*)

(RS) = ex-Remschijf
(*) = albumtrack/gratis download

Werner’s Weekly (week 50)

In al het najaarsreleasegeweld waarin de grote acts hun beste beentje voorzetten, houden veel opkomende bands zich een beetje afzijdig. En gelijk hebben ze. Al maakt dat het aanbod voor mensen die juist daarnaar op zoek zijn een beetje schraal. Voor mijn Spotify-lijst Werner Tipt wist ik 15 tracks bij elkaar te schrapen (van opkomende acts als Morgxn, The Montreals, Firefox AK & Elias, Tullara en Izzy Bizu, maar ook Red Hot Chili Peppers en Grandaddy. In de erelijst, Werner’s Weekly, is deze week echter maar plek voor 7 van die nieuwe liedjes.
Deze playlists zullen in het nieuwe jaar de basis vormen voor een nieuw muzieblog, dat je dan kunt vinden en volgen op www.carteblanchemusic.nl. Nu is er nog niets te zien, maar alvast bookmarken kan natuurlijk altijd!

Om te beginnen bevat Werner’s Weekly natuurlijk de Carte Blanche Remschijf van komende week, de laatste die op de radio wordt uitgezonden (want: volgende week is de Carte Blanche Top 2016 en daarna volgt een afscheidsuitzending). Het leek me wel toepasselijk om voor deze gelegenheid te kiezen voor de nieuwe single van Deacon Blue: Gone. Natuurlijk vanwege die titel, maar zeker ook omdat deze fijne Schotse band me gedurende mijn hele bijna 30-jarige radiocarrière achtervolgd heeft, op een goede manier.

Coward van Yael Naim is niet iets wat je snel in Carte Blanche zou verwachten: het houdt het midden tussen middeleeuwse kamermuziek en kerkmuziek. Toch draaide ik het nummer begin 2015 voor het eerst op de radio. Nu heeft Stromae er een clip bij gemaakt; zijn regiedebuut. Erg indrukwekkend, net als het nummer zelf. En daarom zet ik hem graag opnieuw in de schijnwerpers.

Elbow en Ryan Adams mag ik bekend veronderstellen. Beide komen in februari volgend jaar met een nieuw album en laten daar nu de eerste singles van los, respectievelijk Magnificent (She Says) en Do You Still Love Me? Totaal verschillende nummers met als belangrijke overeenkomst dat ze reikhalzend naar de albums doen uitzien. En is dat niet precies de bedoeling van singles?

Maar als een album eenmaal uit is, is het leuk om juist verder te luisteren dan de singles. En een voorspellinkje te wagen welke albumtracks niet op single zouden misstaan. Ik doe dat al bijna 30 jaar op de radio en blijk vaak mijn oren op de juiste plaats te hebben ;-). Deze week in Werner’s Weekly singlesuggesties van Saint Motel (Destroyer) en Smoove & Turrell (New Jerusalem). Benieuwd wat jij ervan vindt!

Tot slot is deze week ook een kerstnummer de lijst ingeslopen. The Crookes brengen elk jaar een eigen, nieuw kerstliedje uit en wat mij betreft is het elke keer raak. Luister maar naar You Bring The Snow, waarmee ik deze week de laatste reguliere aflevering van Carte Blanche open. Die staat vanaf woensdagochtend weer online. Watch this space!

In de tussentijd kun je bovenstaande nummers uiteraard beluisteren via mijn Spotify-playlist Werner’s Weekly en krijg je via mijn dagelijks aangevulde Werner Tipt-lijst een nog uitgebreider voorproefje op de uitzending van komende week.